دکتر علی شریعتی:(نخونی خیلی ضرر کردی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

" و آنگاه که تو خفتی و مرا بی آن دو مونس من تنها گذاشتی،

و من برگشتم می نشینم و دلم، که برای دیدارت بی تاب شده است و

از ندیدنت گرفته است و تنگ شده است ، شور می زند و مرا بر خو د

می پیچاند و من روحم را قطره قطره می کنم و هر قطره را در خودنویس زرینم

که همچون خدا به آن سوگند می خورم می نهم و او که خود "روح القدس" من است

و من خدای اویم آن قطره ها را هر یک "کلمه" ای می کند و جمله می سازد و

نامه می نگارد به تو که فردا بخوانی

و بدانی که در این ساعتهای خالی از تو من تا کجا پر از تو بوده ام و

با تو بوده ام و محتاج تو بو ده ام و بی تاب تو چشم انتظار تو و سرا پا تو".

یا آنکه مرا به پیش خود خوانی   

                           یا آنکه تو را پیش خود خوانم

لحظه های هستی من از تو پر شده

در تمام روزِِ"در تمام شب"در تمام هفته"در تمام ماه

در فضای خانه،کوچه،راه

در خطوط در هم کتاب در دیار نیلگون خواب

نام تو اگر چه بهترین سرود زندگی است...؟

من تو را به خلوت خدایی خیال خود

ای بهترین بهترین من خطاب میکنم،بهترین بهترین من

A friend is some one   who   knows   the song

  in   your   heart and can sing it back

T o   you   when   you   have   forgotten   the   words.

زانوی غم در آغوش می گیرم و به این می اندیشم

 که همه کس لیاقت قرار گرفتن در جایگاه رفیع عاشق و

معشوق بودن را ندارند................... آری.

در این کویر عشق من و خودت در نیمه راه رهایم کردی

 بی آنکه فکر غربت دیدگان خسته ام باشی

و من با عطش عشقت در این بیابان زانو زدم

 و چشم به انتهای این کویر دوخته ام تو اینک کجایی؟؟؟؟؟؟؟؟؟

واقعا کجایی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ من نمی دانم ولی تو حتما میدانی

 که من در همان کویری که رهایم کردی مانده ام

تو را می خوانم........آیامی شنوی آواز معشوقه ای را در این وادی دور از خود

 مگو هرگز که نفس می بری از این مرغ خوش آواز.

اگر چه عشقمان در این فاصله ها متجلی شد ولی بدون هیچکی

مثه تو واسه من نمیشه.

در جاده های سوت و متروک دلم تو گم کرده ایی برایم هستی .

 سالهاست که با پاهایی خسته و چشمانی منتظر در این جاده های

 پر پیچ و خم دلم به جستجوی تو هستم.

هیچ واژهای نمی یابم که با آن برایت سرود زیبایی بسازم

 زیرا همه چیز زیبا در مقابل زیباترین ها پست و

خوارندای زیباترین من.................................!!!!!!!!!!!!

در این فاصله ها قلبی است که تنها به امید تپیدن قلب تو می تپد نازنینم.............!!!!

کاش می توانستم در این فاصله ها بانگ سر دهم و صدایت کنم

کاش می شد آواز دوست داشتنم را بشنوی

و پاسخگوی این دل سوخته باشی اما نه، نه شنوایی و نه گویا

 فقط بینای سوختن و شعله کشیدن این دل

من برای تو می سرودم و فقط برای تو می نواختم

 آهنگ و سرود عشق را برای تو ای بی لیاقت ترین مخلوق زمین.

به کوچه های دل تنگی ام سفر می کنم همه جا را سکوت فرا گرفته

 اینک من تک و تنها در این کوچه ها گام بر می دارم دیگر مانند گذشته ها

 دستی نیست در دستانم،پایی نیست که با پاهای خسته ام همگام باشد ،قلبی نیست

که همراه با آهنگ غمگین این قلب آشفته بتپد خدایی از این تنهایی نجاتم ده

منِِ آزرده خاطر را از این کوچه های سوت و کوری که همه به بن بست منتهی می شود

 رهایم کن برایم فرشته ای نازل کن تا با او به آسمان عروج کنم

قطره دلش دریا میخواست ، خیلی وقت بودکه به خدا گفته بود

هر بار خدا می گفت : از قطره تا دریا راهی ست طولانی

راهی از رنج و عشق و صبوری

هر قطره را لیاقت دریا نیست

قطره عبور کرد و گذشت . قطره پشت سر گذاشت

قطره ایستاد و منجمد شد .قطره روان شدو راه افتاد

قطره از دست داد و به آسمان رفت

و هر بار چیزی از رنج و عشق و صبوری آموخت

تا روزی که خدا گفت : امروز روز توست ، روز  دریا شدن

خدا قطره را به دریا رساند.قطره طعم دریا را چشید ، طعم دریا شدن را . اما

روزی قطره به خدا گفت : از دریا بزرگتر،آیا از دریا بزرگتر هم هست ؟

خدا گفت : هست

قطره گفت : پس من ان را میخواهم ،بزرگترین را ، بی نهایت را

خدا قطره را برداشت و در قلب آدم گذاشت و گفت : اینجا بی نهایت است

آدم عاشق بود ... دنبال کلمه ایی می گشت تا عشق را توی آن بریزد

اما هیچ کلمه ایی توان سنگینی عشق را نداشت

آدم همه عشقش را توی یک قطره ریخت . قطره از قلب عاشق عبور کرد

و وقتی که قطره از چشم عاشق چکید ...

هزار سالم که بگذره

 این دل من دوست داره

 اگه دلت منو نخواد

 جواب خواهشم نداد

اگر فکر مي کني که رفتنت باعث شکستنم مي شود

اگر فکر مي کني که از پس رفتنت اشک مي ريزم

اگر فکر مي کني که با نبودنت لحظه هايم خالي مي شوند

اگر فکر مي کني که هر لحظه دلم براي بوسه هايت تنگ مي شود

اگر فکر مي کني که بي تو مي ميرم

بسيار درست فکر کرده اي

خب تو که مي داني نبودنت را  تاب نمي آورم....

پس بمان. .......     

می دانم روزی از کوچه دل تنگی هایم گذر خواهی کرد

من آن روز کوچه را با اشک هایم آب خواهم داد

تا بوی خوش آمدن یار همه را با خبر کند

به انتظار دیرینه من پایان دهد

و من تو را

عشقت را

حتی دوست نداشتن هایت را

در سینه ام

در خیالم

در روحم

حبس خواهم کرد

كاش آنقدر قدرت داشتم تو را به آرزوهايت برسانم ولي افسوس كه خود در آرزوي رسيدن بتو هستم.

بی تو بودن فریاد مرگ با هم بودنهاست.

بهترين بخشش آن است که منتظر تشکر نباشي .

 بهترين عادت آن است که در سلام پيش دستي کني .

 بهترين خصلت آن است که هيچ کس را نرنجاني .

 بهترين خداحافظي آن است که حتما سلامي در پي داشته باشد .

 بهترين قدرداني آن است که در عمل باشد نه بر زبان .

شايد خطا كردم ...

و تو بي آن كه فكرغربت چشمان من باشي ...

نمي دانم كجا تا كي براي چه ولي رفتي ...

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد .

: و بعد از رفتنت يك قلب دريايي ترك برداشت 

و بعد از رفتنت ...

رسم نوازش درغمي خاكستري گم شد ...

و گنجشكي كه هر روز ... 

از كنار پنجره با مهرباني دانه بر مي داشت ...

تمام بال هايش غرق در اندوه غربت شد

: و بعد از رفتن تو

آسمان چشمهايم خيس باران بود ...

و بعد از رفتنت انگار كسي حس كرد ...

من بي تو تمام هستي ام از دست خواهد رفت ...

كسي حس كرد ...

من بي تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مُرد

: كسي فهميد تو نام مرا از ياد خواهي برد

و من با آنكه مي دانم ...

تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهي برد ...

هنوز آشفته چشمان زيباي توام ...

ای کاش می شد برگردی ...

همره اگر شتاب کند در سفر تو بیست

دل در کسی مبند که دلبسته ی تو نیست

گر کسی وصف او ز من پرسد

بیدل از بی نشان چه گوید باز

عاشقان کشتگان معشوقند

بر نیاید ز کشتگان آواز

ای مرغ سحر عشق ز پروانه بیاموز

کان سوخته را جان شد و آواز نیامد

این مدعیان در طلبش بیخبرانند

کانرا که خبری شد خبری باز نیامد

باز آی و مرا بکش که پیشت مردن

خوشتر که پس از تو زندگانی کردن